Senza Parole

Onomwonden, teder en fragiel, het ontluiken van de lente.
Onhoorbaar betovert het mij.
Ooit zag ik het, wat was ik jong, zo jong nog, begreep het niet.
Oh, ik zal het koesteren, omarmen
De liefde die ergens stopt maar nooit zal overgaan.

Keep it simple sailor, klaar om te wenden.
Een zeiltochtje over het Markermeer.
Rustig, sterker nog, met nog niet eens één knoopje voortgang.
Dan toch, vrij snel steekt daar de wind op, de lucht wordt zwart, de vogels worden stil.
De schipper moet alle zeilen bijzetten om het scheepje en haar bemanning veilig de haven in te sturen.

De duivel in de muziek.
Die éne klank, die overmatige kwart, die verminderde kwint.
Zo wrang, pauselijk verboden, al ergens vóór Bach.
Wees soms maar een beetje anders: stout, briljant of onbegrepen.
Het leven wordt er kleurrijker van.

Op de liefde, daar proost ik op, altijd, dat zal ik delen, uitdragen, uitdagen en beleven.
Hartstocht, daar gaat het om.

Wat fijn toch om van de gebaande paden af te kunnen wijken, anders te durven en mogen denken en zijn. Lief te hebben zoals jij vindt dat het mooi is. Te mogen zeggen tegen wie dan ook: ik hou van je.

Op zo een avond. Een aftandse piano, geneuzel, gepeuzel, gezuip en veel te veel.
Dan speel ik mijn muziek, bloot, mijzelf tot tranen toe geroerd.
Alles voor de liefde, tot het sneuvelt, dat lot. Ik dacht: dat is mijn deel.

Op zo een avond. Ik neem je mee en zal je minnen, passie, bekoring en veel te veel.
Verdwaal in mijn wereld, ik pak je bij de hand, droom, kijk, luister en verwonder.
Verdwaal in mij, tot het over is en ik zal lief voor je zijn, dat is mijn deel.

Luisterend naar mijn kleuren, ze wijzen mij de weg.
Pianissimo, crescendo en toucher.
Het wrange, rauwe, zilte en zoete, de oplossing gevierd.
Dan schrijf ik mijn muziek, onbedekt vertel ik mijn verhaal.
Op de liefde, tot zij dooft, tot zij zegeviert.

Mijn passie zal nooit verkleuren.
Een aftandse piano, geneuzel, gepeuzel, gezuip en veel te veel.
Dan speel ik zonder woorden, naakt, mijzelf tot tranen zo bewogen.
Alles voor en op de liefde, tot zij wint, dat lot. Ik dacht: dat is mijn deel.

Vol overgave speel ik, op zo een avond, nooit zonder fouten, zo echt en zo mooi, zo mooi.
Een platenspeler, lang geleden, langspeelplaten bezaaid over de vloer.
Schnittke, Shostakovich, het requiem van Mozart, Rex. Meezingend, -blèrend en dan… Bach.
Jonge kunstenaars waren we. Onbegrepen veroverden wij de wereld.
De liefde voor de muziek, kunst, het leven, de geneugten.